flagi 01flagi 02flagi 03flagi 04flagi 05flagi 06flagi 07flagi 08flagi 09flagi 10

Kancelaria Jarzynka i Wspólnicy na FacebookuYouTube Kancelarii Jarzynka i Wspólnicy

Zapraszamy od poniedziałku do piątku

w godzinach: 9:00-17:00

tel: 22 861 21 21
ul. Słomińskiego 19 lok 522,
00-195 Warszawa
kancelaria@jarzynka.eu
Rzecznik Patentowy

Justyna Aftyka radca prawny
JUSTYNA AFTYKA
Radca Prawny. Rzecznik Patentowy. Absolwentka studiów w Centrum Prawa Brytyjskiego i Europejskiego, prowadzonych przez Uniwersytet Warszawski
w kooperacji z Uniwersytetem w Cambridge.
Robert Jarzynka
ROBERT JARZYNKA
Rzecznik patentowy, europejski rzecznik patentowy oraz zawodowy pełnomocnik przed Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej EUIPO. Wspólnik zarządzający Kanacelarii Prawno-Patentowej.
  1. Znaki towarowe
  2. Wzory przemysłowe
  3. Wynalazki i wzory użytkowe
  4. Zwalczanie nieuczciwej konkurencji

Znakiem towarowym mogą być: słowo, slogan reklamowy, dźwięk, melodia, rysunek, kombinacja słów i elementów graficznych, kolory, hologramy, elementy wyróżniające adresów internetowych, postacie przestrzenne (3D), a także każde oznaczenie, które pozwoli odróżnić towary lub usługi jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innego przedsiębiorstwa.

Znak towarowy to rękojmia właściwej identyfikacji towaru lub usługi z producentem lub usługodawcą. Właściwe zabezpieczenie interesów prawnych do znaku towarowego daje możliwość korzystania z monopolu jego używania w obrocie gospodarczym. Pełni on również funkcję reklamową i gwarancyjną jakości oferowanych towarów lub usług, na które jest nakładany.

Kancelaria świadczy usługi badania zdolności rejestrowej oznaczeń w krajowych, europejskich i międzynarodowych bazach danych według kryteriów określonych w obowiązujących krajowych, europejskich i międzynarodowych przepisach prawa. Badania pozwalają ocenić ewentualne ryzyko odmowy rejestracji oraz właściwie dobrać postać zgłaszanego znaku.
Po uzyskaniu rejestracji sprawujemy pieczę nad utrzymaniem ochrony praw ochronnych na znaki towarowe.
Dokonujemy zmian w rejestrach krajowych, wspólnotowych i międzynarodowych. W przypadkach naruszeń praw wyłącznych inicjujemy lub uczestniczymy w postępowaniach administracyjnych, dotyczących unieważnienia lub wygaszenia praw ochronnych na znaki towarowe.
W imieniu klientów sporządzamy listy ostrzegawcze do ewentualnych naruszycieli znaków towarowych. W przypadku stwierdzenia kolizji praw prowadzimy negocjacje zmierzające do zawarcia porozumienia między stronami. Przygotowujemy umowy dotyczące znaków towarowych, w tym umowy licencji oraz przeniesienia praw do znaków towarowych.

Wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, fakturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy.
Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego udzielane jest w trybie krajowym przez Urząd Patentowy RP. Natomiast w systemie europejskim prawo z rejestracji udzielane jest przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w Alicante (Hiszpania). Prawo wyłączne do wzoru przemysłowego przysługuje uprawnionemu przez okres 25 lat. Okres ten podzielony jest na 5-cioletnie okresy ochronne.

Zakres prawa z rejestracji określa ilustracja wzoru. Kancelaria opracowuje dokumenty zgłoszeniowe wzorów przemysłowych adekwatnie do wymogów formalnych zawartych w przepisach prawa krajowego lub wspólnotowego. Po uzyskaniu rejestracji sprawujemy pieczę nad utrzymaniem ochrony udzielonych praw wyłącznych.
Dokonujemy zmian w rejestrach krajowych, wspólnotowych i międzynarodowych.
W imieniu klientów sporządzamy listy ostrzegawcze do ewentualnych naruszycieli wzorów przemysłowych oraz uczestniczymy w negocjacjach zmierzających do zawarcia porozumienia między stronami. Przygotowujemy umowy dotyczące wzorów przemysłowych, w tym umowy licencji oraz przeniesienia praw z rejestracji wzorów przemysłowych.

Patenty są udzielane – bez względu na dziedzinę techniki – na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. Przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób.

Wzorem użytkowym jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym, dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Wzór użytkowy uważa się za rozwiązanie użyteczne, jeżeli pozwala ono na osiągnięcie celu mającego praktyczne znaczenie przy wytwarzaniu lub korzystaniu z wyrobów.

Kancelaria oferuje pomoc prawną związaną z uzyskiwaniem praw wyłącznych na wynalazki i wzory użytkowe.

Czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta.

Czynami nieuczciwej konkurencji są w szczególności: wprowadzające w błąd oznaczenie przedsiębiorstwa, fałszywe lub oszukańcze oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów albo usług, wprowadzające w błąd oznaczenie towarów lub usług, naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa, nakłanianie do rozwiązania lub niewykonania umowy, naśladownictwo produktów, pomawianie lub nieuczciwe zachwalanie, utrudnianie dostępu do rynku, przekupstwo osoby pełniącej funkcję publiczną, a także nieuczciwa lub zakazana reklama, organizowanie systemu sprzedaży lawinowej oraz prowadzenie lub organizowanie działalności w systemie konsorcyjnym.

Kancelaria oferuje pomoc prawną w zakresie ochrony przed działaniami naruszającymi zasady uczciwej konkurencji. Podejmujemy również działania mające na celu zwalczanie takich praktyk.

next
prev

Kancelaria Prawno-Patentowa

Kancelaria Prawno-Patentowa Jarzynka i Wspólnicy świadczy kompleksowe usługi prawne na rzecz podmiotów krajowych i zagranicznych w zakresie własności intelektualnej, w szczególności dotyczące znaków towarowych, nazw handlowych, wzorów przemysłowych, wynalazków i wzorów użytkowych, praw autorskich, domen internetowych, nieuczciwej konkurencji, licencji i transferu praw wyłącznych. Kancelarię tworzą profesjonalni i doświadczeni prawnicy, posiadający uprawnienia rzecznika patentowego, europejskiego rzecznika patentowego znaków towarowych i wzorów przemysłowych, oraz europejskiego rzecznika patentowego, a także specjalistyczną wiedzę z zakresu własności intelektualnej.

Podejmujemy czynności przed właściwymi organami krajowymi, tj. Urzędem Patentowym RP, sądami powszechnymi i administracyjnymi oraz organami celnymi. Reprezentujemy naszych klientów również przed zagranicznymi instytucjami właściwymi w sprawach ochrony znaków towarowych, wzorów przemysłowych oraz wynalazków: Urzędem Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) w Alicante (Hiszpania), Światową Organizacją Własności Intelektualnej w Genewie (Szwajcaria) oraz przed Europejskim Urzędem Patentowym w Monachium (Niemcy).

Współpraca z kancelariami patentowymi z innych krajów umożliwia nam skuteczną pomoc w uzyskiwaniu na rzecz klientów praw własności intelektualnej i ściganiu naruszeń własności intelektualnej także poza terytorium Polski.

Wymiar swobody twórczej w ramach tworzenia wzoru przemysłowego

W.N. w grudniu 2006 roku złożył do Urzędu Patentowego RP podanie o udzielenie prawa z rejestracji na wzór przemysłowy "Podstawka reklamowa Star base". W zgłoszeniu wskazał, że przedmiotem wzoru jest "podstawka reklamowa przeznaczona do umieszczania na niej pieniędzy podczas realizacji operacji finansowych, a także do prezentacji etykiet reklamowych usytuowanych pod częścią czołową podstawki". Istotą wzoru, tj. elementem charakteryzującym się cechą nowości i indywidualnego charakteru jest samo zewnętrzne ukształtowanie podstawki składające się z górnej i dolnej części i etykiety reklamowej.

W kwietniu 2007 roku organ udzielił prawa z rejestracji na w/w wzór przemysłowy.
Od powyższej decyzji w grudniu 2007 roku sprzeciw wniósł K. B. wskazując, że sporny wzór nie posiada cechuje się ustawowymi warunkami, wymaganymi do uzyskania prawa z rejestracji oraz narusza prawa osobiste i majątkowe sprzeciwiającego. Ponadto, sporny wzór przemysłowy był znany na polskim rynku przed datą zgłoszenia i naśladuje inny wzór, tj. "Bilonownicę", na który ochrona obowiązuje od lipca 2005 roku. Naśladownictwo przesądza ogólne, wizualne wrażenie, jakie sporny wzór wywołuje patrząc na niego z zewnątrz.
Uprawniony w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie jako bezzasadnego. Ponadto, wykazał różnice pomiędzy porównywanymi wzorami, co miało przesądzać o odmiennym ogólnym wrażeniu jakie oba wzoru wywołują.
Urząd Patentowy RP przekazał sprawę do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego, jako sprawę o unieważnienie prawa z rejestracji przedmiotowego wzoru.
Rozpoznając sprawę organ wskazał, iż podnoszone w sprzeciwie podobieństwa wzorów przesądzają o tym, że ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku sporny wzór nie różni się od wzoru przeciwstawnego "Bilonownica", który został ujawniony publicznie wcześniej. Jako zorientowanego użytkownika uznano "osobę, która zamawia u producenta partię podkładek reklamowych w celu zaopatrzenia ich w reklamy wyrobów własnej firmy i rozprowadzenia do miejsc ich użytkowania". Ponadto, organ podczas oceny zwrócił uwagę i uwzględnił zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, który z uwagi na przedmiot wzoru jest bardzo szeroki, a ogranicza go wyłącznie funkcja użytkowa podstawek. Wszystkie w/w kwestie zostały potwierdzone przez załączone do sprzeciwu materiały dowodowe. Wobec powyższego, decyzją z listopada 2009 roku Urząd Patentowy RP unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego "Podstawka reklamowa Star base".
Uprawniony, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. uznanie, że sporny wzór nie ma indywidualnego charakteru oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, jak również brak wskazania dowodów, na podstawie których zapadła decyzja.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę wskazał, że organ rozpoznający sprawę prawidłowo ustalił stan faktyczny i wskazał przesłanki unieważnienia spornego wzoru. Urząd Patentowy RP wskazał nie tylko na podobieństwa, ale zauważył także różnice, które zostały omówione podczas opisywania braku cechy nowości. Ponadto, skarżący przyznał rację organowi, że za zorientowanego użytkownika należy uznać osobę, która zamawia u producenta partię podkładek reklamowych w celu zaopatrzenia ich w reklamy wyrobów własnej firmy i rozprowadzenia do miejsc ich użytkowania.

Odnosząc się zaś do swobody twórczej, sąd wskazał, że zakres swobody twórczej jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. W przypadku wzorów, które musza spełniać przede wszystkim wymogi funkcjonalne przedmiotu, zakres swobody twórczej jest mniejszy, niż w przypadku wzorów, w których przeważają założenia estetyczne. Tam, gdzie zakres swobody twórczej jest większy, różnice między wzorami powinny być łatwiej zauważalne, niż w przypadku wąskiego zakresu tej swobody. Zorientowany użytkownik musi mieć wiadomości w tym przedmiocie, wystarczające dla oceny zakresu swobody twórczej i umieć zauważyć nawet stosunkowo małe różnice, istotne w przypadku wzorów o niewielkiej swobodzie twórczej.
Powyższe kwestie również zostały dostrzeżone przez Urząd Patentowy RP, co tylko potwierdza, że organ dokonał kompleksowej oceny porównywanych wzorów i prawidłowo ustalił stan faktyczny i wywiódł ostateczne wnioski.
Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2010 roku (VI SA/Wa 504/10) oddalił skargę.

Czytaj dalej...

Unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nieposiadającego indywidualnego charakteru i niespełniającego przesłanki nowości

Decyzją z 2005 roku Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz J.U. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego "Zadaszenie drzwi", z pierwszeństwem od dnia 6 grudnia 2004 roku.

Sprzeciwy do powyższej decyzji złożyli R. Sp. z o.o. i I. B., jako podstawę wskazując to, że sporny wzór w dniu zgłoszenia nie posiadał  cech nowości i indywidualnego charakteru, z kolei jego używanie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami, na co przedłożyli szereg dowodów.

Urząd Patentowy RP rozpoznając sprawę wskazał, że zgodnie z cechami istotnymi spornego wzoru, które zostały wskazane w zgłoszeniu "zadaszenie drzwi stanowi przezroczystą prostokątną płytę osadzoną w kształtownikach, co najmniej wzdłuż dłuższych jej boków, zamocowaną bezpośrednio do muru lub podpartą na zamocowanych do muru wspornikach, przy czym poniżej płyty może być zamocowana jedna lub dwie ścianki boczne o kształcie trapezoidu". Organ zwrócił uwagę na umowę o współpracy z dnia 1 stycznia 2000 roku, która łączyła uprawnioną i sprzeciwiającą się spółkę R. Sp. z o. o., co potwierdza, iż do końca umowy, tj. lipca 2005 roku współpraca stron obejmowała dystrybucję i reklamę przez spółkę R. sp. z o.o. spornego zadaszenia drzwi, co z kolei wskazuje, że sporny wzór został ujawniony w okresie obowiązywania umowy. Owa okoliczność potwierdza zatem, że sporny wzór nie posiada cechy nowości. Potwierdzały to także inne dowody, tj. oferty, katalogi i publikacje. Ponadto, organ uznał, że sporny wzór w formie przedstawionej na rys. 5 zgłoszenia jest identyczny z tym, który widnieje na przedłożonych w sprawie materiałach dowodowych, co potwierdza, że nie posiada on cechy indywidualnego charakteru.

Wobec powyższego, decyzją wydaną w 2008 roku Urząd Patentowy RP unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zadaszenie drzwi".

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, uprawniona wniosła skargę do WSA, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i jego niewłaściwą ocenę oraz naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni przepisów. Zdaniem skarżącej, umowa o współpracy nie obejmowała spornego wzoru, z kolei materiały dowodowe nie precyzują o jakie odmiany wzoru chodzi.

Wyrokiem z dnia 17 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, w całości podtrzymując i zgadzając się z argumentacją Urzędu Patentowego RP.

Skarżąca ponownie nie zgadzając się z wyrokiem sądu wniosła skargę kasacyjną do NSA, w której zawarła wnioski o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Główne zarzuty obejmowały naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę wskazał, iż zgodnie z art. 174 PPSA skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub wadliwe zastosowanie; 2) na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ze skargi zaś wynika, że uprawniona kwestionuje ustalony przez Urząd Patentowy i zaakceptowany przez Sąd I instancji, stan faktyczny.

Zdaniem sądu, zarówno sąd I instancji, jak i organ prawidłowo ustalili stan faktyczny i stwierdzili, że sporny wzór nie posiadał cech nowości i indywidualnego charakteru. Nadto, NSA wskazał, iż podlegający rejestracji wzór przemysłowy musi być nowy i mieć indywidualny charakter. O indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości. O tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów. Dodać należy, że zgodnie z art. 108 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, jednym zgłoszeniem mogą być objęte odmiany wzoru przemysłowego, a więc postacie wytworu, które różnią się między sobą cechami nieistotnymi. Oznacza to, że ogólne wrażenie jakie wywołują odmiany wzoru przemysłowego na zorientowanym użytkowniku jest, mimo różnic co do cech nieistotnych, takie samo. Zatem wykazanie publicznego udostępnienia jednej z postaci wzoru przemysłowego, skutkuje utratą waloru nowości pozostałych odmian wzoru i nie można też mówić o ich indywidualnym charakterze. Brak przesłanki nowości lub indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, ewentualnie niespełnienie obu tych przesłanek rejestrowych są najczęstszą podstawą unieważniania prawa z rejestracji. Mając na uwadze, iż wzór przemysłowy dotyczy postaci wytworu, a więc cech zewnętrznych, postrzegalnych, nie można uznać odrębności wytworu tylko z tego powodu, że materiał, którym posłużono się dla osiągnięcia ostatecznego, zastrzeżonego w zgłoszeniu wzoru przemysłowego efektu jest inny od pierwotnie stosowanego lub, że metody wytwarzania produktu według zastrzeżonego wzoru zmieniły się. Również te zewnętrzne elementy, które nie są dostatecznie widoczne nie mogą zadecydować o innym, indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego.

W związku z powyższym, jak również jasnym stanem faktycznym, wyjaśnienie zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego należało uznać za prawidłowe, tak jak to uczynił sąd I instancji. Tym samym, wyrokiem z dnia 19 października 2010 roku (II GSK 932/09) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Czytaj dalej...

Naruszenie prawa majątkowego skarżącego przez wykorzystanie wzoru przemysłowego jako samoistna podstawa unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy

W kwietniu 2011 roku wnioskodawczyni wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego spółki z o. o. sp. k., która jest jej konkurentem na rynku suplementów diety. Chodziło o wzór zarejestrowany w grudniu 2007 roku. Jako podstawę wniosku wskazała art. 117 ust. 2 PWP wskazując przy tym, że sporny wzór przemysłowy narusza prawa majątkowe wnioskodawczyni, wynikające z zarejestrowanego na jej rzecz słowno-graficznego znaku towarowego z pierwszeństwem od sierpnia 2007 roku. Zdaniem wnioskodawczyni, sporny wzór zawiera w całości elementy słowne przedmiotowego znaku towarowego, co w rezultacie wprowadza w błąd potencjalnych konsumentów w zakresie pochodzenia danego produktu, a więc ogranicza zagwarantowaną swobodę działalności gospodarczej wnioskodawcy. W toku postępowania wnioskodawczyni przedstawiła szereg materiałów dowodowych, w tym m.in. umowę aportu, na podstawie której wnioskodawczyni przekazała prawa do znaków towarowych, prawa ze zgłoszeń znaków towarowych oraz etykiet i wzorów opakowań w zamian za udziały w spółce z o.o., w tym prawo ochronne na sporny znak towarowy słowno-graficzny oraz wszystkie majątkowe prawa autorskie do receptur i wzorów opakowań/etykiet.

Uprawniona spółka w odpowiedzi na wniosek wniosła o jego oddalenie. Ustosunkowując się zaś do materiału dowodowego spółka wskazała, iż przedłożona umowa aportu dotknięta jest szeregiem błędów prowadzących do jej nieważności, bowiem nie ma w niej określonego przedmiotu przeniesienia wskazanych w niej praw ochronnych i praw autorskich.

Urząd Patentowy RP rozpoznając sprawę wskazał, iż wnioskodawczyni faktycznie posiada interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego wzoru z uwagi na tożsamy rynek działalności i przysługujący jej powoływany we wniosku znak towarowy. Tym samym, sporne prawa faktycznie mogą powodować wprowadzenie konsumentów w błąd. Przechodząc jednak dalej, organ wskazał, iż zarzut naruszenia art. 117 ust. 2 PWP jest bezzasadny, bowiem przedłożone materiały dowodowe nie potwierdzają, iż w sierpniu 2007 roku wnioskodawczyni przysługiwało prawo ochronne na słowno-graficzny znak towarowy. Warunkiem bowiem uznania, że sporny wzór przemysłowy w dacie zgłoszenia nie posiadał zdolności rejestracyjnej jest fakt, że w dacie zgłoszenia spornego wzoru - prawo ochronne na znak towarowy istniało, a tak nie było w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do kwestionowanej umowy aportu, organ wskazał, iż w jego gestii nie leży rozstrzyganie, co konkretnie zostało wniesione do spółki. W rezultacie Urząd Patentowy RP decyzją z czerwca 2012 roku oddalił wniosek.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, wnioskodawczyni wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której decyzji organu zarzuciła naruszenie art. 255 ust. 4 PWP, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 KPA poprzez rozstrzygnięcie sprawy poza granicami wniosku skarżącej, brak wyczerpującego zbadania sprawy i brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Ponadto, w piśmie z grudnia 2012 roku uprawniona spółka zgodziła się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP i wniosła o oddalenie skargi.

WSA w Warszawie rozpoznając sprawę wskazał, iż Urząd Patentowy RP prawidłowo stwierdził, że przedłożone w sprawie dowody nie dowodzą braku zdolności rejestracyjnej spornego wzoru przemysłowego. Prawidłowo zatem organ stwierdził, iż prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ma nawet wcześniejszą datę pierwszeństwa aniżeli prawo ochronne na znak towarowy. Sąd stwierdził, iż wskazana w przepisie art. 117 ust. 2 pwp  podstawa jest podstawą samoistną unieważnienia prawa, właściwą tylko wzorom przemysłowym. Jednak aby wskazana podstawa mogła zostać zastosowana, muszą zostać przedstawione dowody świadczące o braku zdolności rejestracyjnej spornego wzoru przemysłowego – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów KPA sąd wskazał, iż art. 255 ust. 4 PWP jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym, owe zarzuty zdaniem sądu są bezzasadne, bowiem Urząd Patentowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o wszechstronną ocenę materiału dowodowego i w rezultacie poczynił prawidłowe ustalenia.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 roku (VIII SA/Wa 737/12) oddalił skargę.

Czytaj dalej...

Ciężar dowodu braku nowości wzoru przemysłowego w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji

Urząd Patentowy RP decyzją z listopada 2003 roku zarejestrował na rzecz uprawnionej spółki akcyjnej wzór przemysłowy pt. "Kocioł grzewczy wodny na paliwo stałe", z ochroną od 10 grudnia 2002 roku. W opisie wzoru wskazano, że „istotę stanowi nowa i oryginalna postać kotła grzewczego, przejawiająca się w kształcie ściany czołowej, zestawieniu barw jego elementów i ornamentach na drzwiczkach i na środkowym pasie". W dalszej części opisu wskazano, że: "płaszcz izolacyjny i dźwignia są w kolorze niebieskim a dolna część kotła na wysokości popielnika, drzwiczki i nakładki izolacyjne na uchwytach są w kolorze czarnym. Ściana czołowa posiada kształt prostokątny z uskokowym zwężeniem u dołu, na wysokości popielnika... Na drzwiczkach w centralnym miejscu występują wypukłe ornamenty w postaci kółek w które wpisana jest litera Z mająca podwójną, skośną linię”. Wzór został przedstawiony na trzech figurach.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją S. wniosła o unieważnienie w/w wzoru przemysłowego. Wnioskodawca w uzasadnieniu podniósł, iż sporny wzór nie posiada cechy nowości i nie wykazuje oryginalnego charakteru w stosunku do kotłów produkcji S., które były wytwarzane i udostępniane przed datą zgłoszenia spornego wzoru. Jako dowody S. przedstawiła m.in fakturę VAT i dwa foldery reklamujące oferowane produkty.

W odpowiedzi na wniosek, uprawniona wskazała, iż jest on bezzasadny, bowiem przedstawione dowody w żaden sposób nie wykazują braku cechy nowości i oryginalności spornego wzoru, gdyż nie wykazują pomiędzy sobą związku czasowego. Ponadto, zdaniem Uprawnionej, kotły w kolorze niebieskim Wnioskodawca wprowadził dwa lata później, tj. w 2003 roku.

Na rozprawie w grudniu 2005 roku Wnioskodawca ograniczył zarzuty do zarzutu braku nowości, jak również przedstawił nowe dowody na wykazanie związku czasowego pomiędzy wcześniejszymi dowodami.

Decyzją z grudnia 2005 roku Urząd Patentowy RP unieważnił prawo ochronne na wzór przemysłowy pt. "Kocioł grzewczy wodny na paliwo stałe" w części dotyczącej odmiany kotła uwidocznionej na fig. 2, zaś w pozostałej części wniosek oddalił.

W uzasadnieniu wskazano, że Wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa, bowiem razem z Uprawnioną konkurują na tożsamym rynku. Ponadto, zdaniem organu sporny wzór obejmował trzy odmiany, które różnią się ścianą czołową. Zdaniem Urzędu Patentowego RP wzór przedstawiony na fig. 2 jest identyczny z tym, który został ukazany przez wnioskodawcę, co jednoznacznie potwierdza, iż sporny wzór na jednej z odmian nie posiadał cechy nowości.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, Uprawniona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której domagała się uchylenia decyzji Urzędu Patentowego. Podnoszone zarzuty dotyczyły naruszenia prawa materialnego tj. art. 102 ust. 1 w zw. z art. 103 i 104 PWP poprzez błędne zastosowanie przepisów w wersji innej niż obowiązująca w dacie pierwszeństwa, jak również naruszenie prawa procesowego tj. art. 77§ 1 KPA i w rezultacie bezpodstawne uznanie, że kotły na jednej z postaci spornego wzoru są identyczne z kotłami wnioskodawcy.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i wskazując, że zastosowano ustawę obowiązującą w dacie pierwszeństwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę wskazał, iż organ w sposób prawidłowy ocenił zgromadzony materiał dowodowy, bowiem wnioskodawca złożył dużo dowodów potwierdzających fakt, że sporny wzór nie wykazuje się cechą nowości. Zdaniem Sądu, w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji to na Wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu braku nowości wzoru przemysłowego. Jednak kontradyktoryjność zakłada aktywność dowodową obu stron i na uprawnionym także spoczywa ciężar wykazania, że dowody przedstawione przez Wnioskodawcę nie są wiarygodne lub przydatne do wykazania dowodzonej nimi okoliczności. Mając na względzie powyższe, zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP nie naruszył prawa ani materialnego, ani procesowego. Tym samym, wyrokiem z dnia 19 października 2006 roku (VI SA/Wa 1147/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Czytaj dalej...

Znak graficzny marki Knoppers

Tym razem wpis nie będzie stricte dotyczyć wzoru przemysłowego, lecz znaku graficznego, którego przedmiotem jest opakowanie produktu. Warto w tym miejscu wskazać, iż najczęstszą formą zabezpieczenia opakowania danego towaru jest właśnie prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, więc w niniejszej sprawie mamy do czynienia niejako z wyjątkiem od reguły.

Niemal każdy z nas zna pszenne wafle przełożone m.in. kremem nugatowym z orzechami laskowymi marki Knoppers oraz ich biało – niebieskie opakowanie. Jednak nie każdy wie, że producent przy zabezpieczeniu wyglądu opakowania napotkał pewnie problemy.
W dniu 14 czerwca 2013 roku spółka August Storck KG (Storck) wniosła o rejestrację międzynarodowego znaku graficznego, który ukazywał opakowanie słynnego Knoppersa, a dokładnie „biało-niebieskie opakowanie o kwadratowym kształcie". Znak nie obejmował jakichkolwiek innych elementów, w tym nazwy samego wafelka, a zgłoszony był dla klasy 30 klasyfikacji Nicejskiej, czyli głównie wyrobów cukierniczych.

Znak we wskazanej powyżej formie został zakwestionowany przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). Urząd sprzeciwił się rejestracji takiego znaku na terenie Unii Europejskiej z uwagi na fakt, iż sporny znak nie posiada zdolności odróżniającej.
W odpowiedzi Storck wniosła odwołanie, w którym wskazała, iż umieszczona na opakowaniu grafika ma na celu wywołanie skojarzenia z zaśnieżonymi szczytami na tle nieba, co niewątpliwie potwierdza zdolność odróżniającą.

Ostatecznie sprawa trafiła do Trybunału Sprawiedliwości, który podtrzymał stanowisko EUIPO w zakresie braku zdolności odróżniającej. Zdaniem Trybunału charakter odróżniający danego znaku winno się badać z szczególnym uwzględnieniem klasy towarów i usług, dla których został on zgłoszony, jak również przez pryzmat sposobu jego postrzegania przez właściwy krąg konsumentów. Tym samym, odbiorca nabywający produkty zazwyczaj nie łączy ich pochodzenia z kształtem produktu lub jego opakowania. Bazując na orzecznictwie dotyczącym znaków trójwymiarowych, które znajduje zastosowanie także do znaków graficznych ukazujących wygląd produktu, Trybunał stwierdził, że jedynie znak, który w znacznym stopniu odbiega od normy lub zwyczajów danego sektora, a tym samym spełnia swą zasadniczą funkcję wskazania pochodzenia, nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego. Wobec tego, charakter odróżniający w badanym przypadku zależy od tego, czy znak odbiega znacznie od normy lub zwyczajów panujących w danej branży. Ostatecznie, Trybunał doszedł do wniosku, iż na opakowaniach produktów cukierniczych często występuje zestawienie koloru białego i niebieskiego, w związku z czym stanowi ono jedynie element dekoracyjny, a nie przesądza o pochodzeniu danego produktu. Tym samym twierdzenia producenta o skojarzeniu ze szczytami na tle nieba nie są oczywiste z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Wobec powyższego Trybunał Sprawiedliwości wyrokiem z dnia 4 maja 2017 roku (sygn. C-417/16 P) odrzucił odwołanie w części, a w pozostałej części oddalił.

Spółka August Storck KG (Storck) nie dała jednak za wygraną i w dniu 15 maja 2014 roku skutecznie dokonała zgłoszenia międzynarodowego znaku słowno-graficznego dot. opakowania „Knoppersa”. Tym razem znak jednak wzbogacony był dodatkowymi elementami graficznymi oraz oznaczeniem "Knoppers".

Czytaj dalej...

Wzory przemysłowe i inne prawa w kontekście Brexitu

W ostatnim czasie sporo się mówi o wystąpieniu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, czyli tzw. Brexicie. Faktem jest, iż wyjście jednej z największych gospodarek UE wywrze ogromny wpływ nie tylko na funkcjonowanie całej Wspólnoty, ale także na niemal wszelkie gałęzie prawa, w tym prawo własności przemysłowej. Ma to o tyle istotne znaczenie, że wspólnotowe wzory przemysłowe zgłoszone przez podmioty z Unii Europejskiej swoją ochronę rozciągają na wszystkie państwa członkowskie, co z kolei jest ściśle związane z unijnym obrotem gospodarczym.

Do dnia 6 września 2017 roku kwestie związane z prawem własności przemysłowej były przez UE całkowicie pomijane, jednak tego dnia Komisja Europejska opublikowała dokument dotyczący praw własności intelektualnej (co dotyczy także wspólnotowych wzorów przemysłowych), w kontekście opuszczenia przez Wielką Brytanię Unii Europejskiej. Dokument ten oparty jest o kilka głównych założeń, które będą negocjowane z Zjednoczonym Królestwem. Niektóre z nich będą miały istotne znacznie dla wzorów przemysłowych. Celem przedstawionych warunków jest zabezpieczenie praw podmiotów, które korzystają z dobrodziejstwa unijnych praw ochrony własności intelektualnej.
Pierwszy z przedstawionych przez Komisję Europejską warunków dotyczy praw o jednolitym charakterze, czyli przede wszystkim wspólnotowego wzoru przemysłowego i unijnego znaku towarowego, których udziela Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z siedzibą w Alicante. Zdaniem Unii w przypadku, gdy takie prawo ochronne powstało przed datą wystąpienia Wielkiej Brytanii ze Wspólnoty - winno ono obowiązywać na terenie Zjednoczonego Królestwa także po tej dacie, z uwzględnieniem konieczności uregulowania tej kwestii przez prawo krajowe. Tym samym, strony Brexitu winny uwzględnić konwersję praw własności przemysłowej w tym zakresie na prawo krajowe.
Drugi warunek obejmuje postępowania zgłoszeniowe dotyczące głównie wspólnotowych wzorów przemysłowych i unijnych znaków towarowych, które zostały wszczęte i niezakończone do czasu wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Wówczas zdaniem Komisji Europejskiej, zgłaszającemu podmiotowi, który chciałby zarejestrować wzór przemysłowy na terenie Zjednoczonego Królestwa, w pierwszej kolejności winno przysługiwać pierwszeństwo zgłoszenia wzoru wspólnotowego.
Trzeci warunek odnosi się głównie do wynalazków, a konkretnie do dodatkowego prawa ochronnego oraz przedłużenia jego ważności. Istotą prawa dodatkowego jest ochrona pewnej kategorii wynalazków, tj. produktów leczniczych i produktów ochrony roślin, przy czym prawo to jest odrębne od patentu, jednak zapewnia ochronę przedmiotowych produktów po jego wygaśnięciu. Zdaniem Unii Europejskiej każdy podmiot, który przed dniem Brexitu wystąpił o uzyskanie dodatkowego prawa ochronnego, winien być uprawniony do uzyskania takiego prawa na terenie Wielkiej Brytanii analogicznie do dotychczasowych przepisów unijnych.

Unia Europejska w swoich warunkach odnosi się także do baz danych. Zdaniem Komisji Europejskiej uprawnione podmioty, zgodnie z art. 7 dyrektywy 96/9/WE, którym przysługuje ochrona baz danych przed datą Brexitu - powinny korzystać z takiego prawa także po wystąpieniu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej.

Na zakończenie Komisja zwraca uwagę na wyczerpanie praw własności intelektualnej, co ma istotne znaczenie dla obrotu gospodarczego. Dotyczy to sytuacji, w której podmiot uprawniony do znaku towarowego lub wzoru przemysłowego wprowadza produkty oparte na tym prawie na terenie Unii Europejskiej. Wówczas prawa te nie rozciągają się na dalsze działania związane z takimi produktami, np. na wprowadzanie do obrotu, czy też dalszą sprzedaż. Tym samym, wyczerpanie praw własności intelektualnej pozwala na niejako swobodne wprowadzanie produktów do obrotu, pomimo tego, że oparte zostały na zastrzeżonym wzorze przemysłowym lub oznaczone znakiem towarowym. Mając na względzie powyższe okoliczności, Komisja postuluje, aby w przypadku, gdy owe prawo obowiązuje na terenie Unii Europejskiej przez datą Brexitu - winno one obowiązywać zarówno na terenie zarówno Wspólnoty, jak i i Wielkiej Brytanii, także po wystąpieniu tej ostatniej z UE. Z kolei warunki dotyczące wyczerpania praw własności intelektualnej winny być uregulowane w unijnym porządku prawnym.

Wskazane powyżej kwestie niewątpliwie stanowią jedynie garstkę problematyki związanej ze wspólnotowym prawem własności przemysłowej w kontekście Brexitu. Unia Europejska dostrzega jednakże potrzebę uregulowania owych kwestii, co oznacza, że w najbliższym czasie możemy spodziewać się kolejnych tego typu stanowisk Komisji Europejskiej.

Czytaj dalej...

Uchylenie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego

W czerwcu 2006 roku Rzecznik Patentowy reprezentujący przedsiębiorcę J. S., na podstawie art. 11 ust. 4  PWP wystąpił do Urzędu Patentowego RP o udzielenie na rzecz przedsiębiorcy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego "Elementy zestawu mebli". W zgłoszeniu, jako twórcę wskazano pana M. K.

W postanowieniu wydanym we wrześniu 2006 roku Urząd Patentowy RP wezwał Rzecznika Patentowego do przysłania prawidłowego oświadczenia, które wskazywać będzie podstawę do uzyskania prawa z rejestracji wzoru, przede wszystkim w zakresie osoby twórcy. Co więcej, wezwanie zostało wysłane przez organ bez zwrotnego poświadczenia odbioru. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż  art. 11 ust. 4 PWP ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy "rozstrzygnięcia w drodze umowy pomiędzy przedsiębiorcami wymaga kwestia czy prawo do uzyskania prawa z rejestracji przysługuje zamawiającemu czy wykonawcy". Organ wyznaczył termin jednego miesiąca na wykonanie wezwania, pod rygorem umorzenia postępowania.

Z uwagi na brak wykonania wezwania, Urząd Patentowy RP decyzją ze stycznia 2007 roku umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia wzoru przemysłowego "Elementy zestawu mebli".

Przedsiębiorca J. S., na rzecz którego miał zostać zarejestrowany wzór złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniósł o uchylenie decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zarówno zgłaszający, jak i twórca jako podmioty zainteresowane określili relacje prawne odnoszące się do zgłaszanego wzoru przemysłowego. Zdaniem skarżącego we wniosku wskazano wprost kto jest twórcą, który z kolei jako przedsiębiorca mógł zarejestrować wzór. Ponadto, we wniosku wskazano podmiot zgłaszający, który posiada prawo do zgłoszenia na podstawie umowy pomiędzy przedsiębiorcami w myśl art. 11 ust. 4 PWP. Zdaniem przedsiębiorcy owy przepis jest równorzędny dla przepisu art. 14 ust. 3 oraz ust. 1 i 2 PWP, który nie jest przez organ kwestionowany.

Rozważając powyższe, Urząd Patentowy RP decyzję ze stycznia 2008 roku utrzymał w mocy. Zdaniem organu zaskarżona decyzja była prawidłowa, bowiem we wniosku wskazano jako zgłaszającego przedsiębiorcę, z kolei jako twórcę - osobę fizyczną. Z kolei kwestionowany przepis dotyczy umowy pomiędzy przedsiębiorcami. Urząd Patentowy RP z uwagi na brak uzupełnienia oświadczenia w pierwotnym terminie miesiąca nie mógł wiedzieć, że twórca jest przedsiębiorcą.

Powyższa decyzja została przez J. S. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Główny zarzut dotyczył naruszenia art. 107 § 3 KPA polegającego na niewłaściwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi popierając przy tym w pełni argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

WSA w Warszawie rozpoznając skargę wskazał, iż podstawą zaskarżonej decyzji był art. 243 ust. 4 PWP, który zastosowanie miał z uwagi na niewykonanie w wyznaczonym terminie postanowienia organu, które zostało wydane w oparciu o art. 42 ust. 1 PWP.

W myśl przepisu art. 42 ust. 1 PWP w zw. z art. 118 ust. 1 PWP, po dokonaniu zgłoszenia wzoru, Urząd Patentowy w toku jego rozpatrywania wydaje, z zastrzeżeniem ust. 2, postanowienia wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia, w wyznaczonym terminie, wskazanych braków i istotnych usterek. Z kolei zgodnie z art. 243 ust. 4 PWP, jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania na skutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności, może ona zostać uchylona, jeżeli strona złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, i jednocześnie dokona czynności, dla której termin został wyznaczony. W tym miejscu sąd odniósł się do uzasadnienia decyzji Urzędu Patentowego RP ze stycznia 2007 roku, w której wskazano zgłaszający nie zastosował się w wyznaczonym terminie do postanowienia z września 2006 roku.

Celem sprawdzenia czy wszystkie kwestie proceduralne zostały wypełnione, sąd zwrócił się do organu o przesłanie zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia z września 2006 roku. W odpowiedzi Urząd Patentowy RP wskazał, iż nie posiada takiego dokumentu, bowiem wezwanie zostało wysłane bez zwrotnego poświadczenia odbioru. W takiej sytuacji, zdaniem sądu Urząd Patentowy RP nie posiadał dokumentu, który mógłby potwierdzić, że skarżący nie wykonał w terminie obowiązku nałożonego postanowieniem, co z kolei stanowiłoby podstawę do wydania przez organ obu decyzji administracyjnych. Dodatkowo, w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP w ogóle nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 KPA, w dalszym ciągu podtrzymując bezzasadne stanowisko o uchybieniu przez skarżącego pierwotnemu terminowi jednego miesiąca na wykonanie postanowienia.

Z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 czerwca 2008 roku (VI SA/Wa 543/08) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Patentowego ze stycznia 2007 roku, jak również stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

Czytaj dalej...

Uczestnik postępowania a interes prawny

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 19 października 2016 roku wydał postanowienie (VI SA/Wa 1093/16), w którym na podstawie art. 33 § 2 PPSA odmówił spółce jawnej dopuszczenia w charakterze uczestnika w postępowaniu w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

Do w/w postępowania z wnioskiem o dopuszczenie w charakterze uczestnika wystąpiła spółka jawna. W uzasadnieniu wskazano, iż przed Urzędem Patentowym RP toczyły się dwa równoległe postępowania dotyczące tożsamego wzoru przemysłowego, tj. "Lód na patyku", który został udzielony w 2009 roku na rzecz C. Sp. z o. o. Jedno z postępowań wszczęto na wniosek spółki, z kolei drugie na wniosek innego podmiotu. Oba wnioski Urząd Patentowy RP oddalił, co w rezultacie doprowadziło do skierowania skarg do WSA w Warszawie. Spółka jawna wskazała, iż ma interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego wzoru przemysłowego, a tym samym w żądaniu dopuszczenia do w/w sprawy z uwagi na fakt, iż od 2015 roku zajmuje się produkcją lizaków lodowych "łaciatych", które mają tożsamy wygląd co sporny wzór. Tym samym, z uwagi na fakt, że sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1093/16 i VI SA/Wa 1135/16 dotyczą tego samego wzoru - spółka jawna ma interes do przystąpienia do w/w sprawy (o sygn. akt VI SA/Wa 1093/16).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając powyższe postanowienie o oddaleniu wniosku spółki jawnej wskazał, iż spółka nie wykazała interesu prawnego w niniejszym postępowaniu, bowiem wniosek zmierza w ocenie sądu do wykazania interesu faktycznego wnioskodawcy, co wynika z faktu oferowania na rynku produktów na licencji skarżącej w niniejszej sprawie. Zdaniem sądu, żaden przepis nie pozwala na wywodzenie interesu prawnego licencjobiorcy względem postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na wzór przemysłowy zainicjowanego przez licencjodawcę. Wobec tego, WSA wskazał, iż nie można utożsamiać swojego interesu prawnego wyłącznie w oparciu o sytuację prawną innego podmiotu, nawet w przypadku, gdy w konkretnej sprawie występowałby pomiędzy nimi zarówno interes faktyczny, ale i prawny.

Spółka jawna nie zgadzając się z takim postanowieniem, zaskarżyła je zażaleniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednocześnie żądając uchylenia postanowienia oraz dopuszczenia do udziału w postępowaniu w tej sprawie w charakterze uczestnika. W skardze, spółka jawna zarzuciła naruszenie przez sąd przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego. Dodatkowo, jako załącznik dołączyła decyzję Urzędu Patentowego RP ze stycznia 2016 roku, w której organ wskazał, iż spółka jawna ma interes prawny w postępowaniu zainicjowanym jej wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Lód na patyku".

NSA rozpoznając sprawę wskazał, iż w judykaturze w odniesieniu do art. 33 § 2 PPSA wskazuje się, że pogląd, że „o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowo administracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny” (wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r. o sygn. akt I SA 1719/92). Ponadto, orzecznictwo wskazuje, iż „interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby” (postanowienia NSA z dnia 13 stycznia 2009 r. o sygn. akt II OZ 1382/08, a także z dnia 14 maja 2009 r. o sygn. akt I OZ 505/09).

Tym samym, NSA potwierdził stanowisko sądu I instancji w przedmiocie braku przepisu, który pozwala wywieść interes prawny licencjobiorcy (tutaj spółka jawna) wobec postępowania o unieważnienie spornego wzoru zainicjowanego przez licencjodawcę. Takiego stanowiska nie zmienia także decyzja Urzędu Patentowego RP, która de facto została uchylona przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1135/16. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 marca 2017 roku (II GZ 228/17) oddalił zażalenie spółki.

Czytaj dalej...
Subskrybuj to źródło RSS

Aktualności

  • Wymiar swobody twórczej w ramach tworzenia wzoru przemysłowego

    W.N. w grudniu 2006 roku złożył do Urzędu Patentowego RP podanie o udzielenie prawa z rejestracji na wzór przemysłowy "Podstawka reklamowa Star base". W zgłoszeniu wskazał, że przedmiotem wzoru jest "podstawka reklamowa przeznaczona do umieszczania na niej pieniędzy podczas realizacji operacji finansowych, a także do prezentacji etykiet reklamowych usytuowanych pod częścią czołową podstawki". Istotą wzoru, tj. elementem charakteryzującym się cechą nowości i indywidualnego charakteru jest samo zewnętrzne ukształtowanie podstawki składające się z górnej i dolnej części i etykiety reklamowej.

    W kwietniu 2007 roku organ udzielił prawa z rejestracji na w/w wzór przemysłowy.
    Od powyższej decyzji w grudniu 2007 roku sprzeciw wniósł K. B. wskazując, że sporny wzór nie posiada cechuje się ustawowymi warunkami, wymaganymi do uzyskania prawa z rejestracji oraz narusza prawa osobiste i majątkowe sprzeciwiającego. Ponadto, sporny wzór przemysłowy był znany na polskim rynku przed datą zgłoszenia i naśladuje inny wzór, tj. "Bilonownicę", na który ochrona obowiązuje od lipca 2005 roku. Naśladownictwo przesądza ogólne, wizualne wrażenie, jakie sporny wzór wywołuje patrząc na niego z zewnątrz.
    Uprawniony w odpowiedzi na sprzeciw wniósł o jego oddalenie jako bezzasadnego. Ponadto, wykazał różnice pomiędzy porównywanymi wzorami, co miało przesądzać o odmiennym ogólnym wrażeniu jakie oba wzoru wywołują.
    Urząd Patentowy RP przekazał sprawę do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego, jako sprawę o unieważnienie prawa z rejestracji przedmiotowego wzoru.
    Rozpoznając sprawę organ wskazał, iż podnoszone w sprzeciwie podobieństwa wzorów przesądzają o tym, że ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku sporny wzór nie różni się od wzoru przeciwstawnego "Bilonownica", który został ujawniony publicznie wcześniej. Jako zorientowanego użytkownika uznano "osobę, która zamawia u producenta partię podkładek reklamowych w celu zaopatrzenia ich w reklamy wyrobów własnej firmy i rozprowadzenia do miejsc ich użytkowania". Ponadto, organ podczas oceny zwrócił uwagę i uwzględnił zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, który z uwagi na przedmiot wzoru jest bardzo szeroki, a ogranicza go wyłącznie funkcja użytkowa podstawek. Wszystkie w/w kwestie zostały potwierdzone przez załączone do sprzeciwu materiały dowodowe. Wobec powyższego, decyzją z listopada 2009 roku Urząd Patentowy RP unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego "Podstawka reklamowa Star base".
    Uprawniony, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. uznanie, że sporny wzór nie ma indywidualnego charakteru oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, jak również brak wskazania dowodów, na podstawie których zapadła decyzja.

    W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.
    Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę wskazał, że organ rozpoznający sprawę prawidłowo ustalił stan faktyczny i wskazał przesłanki unieważnienia spornego wzoru. Urząd Patentowy RP wskazał nie tylko na podobieństwa, ale zauważył także różnice, które zostały omówione podczas opisywania braku cechy nowości. Ponadto, skarżący przyznał rację organowi, że za zorientowanego użytkownika należy uznać osobę, która zamawia u producenta partię podkładek reklamowych w celu zaopatrzenia ich w reklamy wyrobów własnej firmy i rozprowadzenia do miejsc ich użytkowania.

    Odnosząc się zaś do swobody twórczej, sąd wskazał, że zakres swobody twórczej jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. W przypadku wzorów, które musza spełniać przede wszystkim wymogi funkcjonalne przedmiotu, zakres swobody twórczej jest mniejszy, niż w przypadku wzorów, w których przeważają założenia estetyczne. Tam, gdzie zakres swobody twórczej jest większy, różnice między wzorami powinny być łatwiej zauważalne, niż w przypadku wąskiego zakresu tej swobody. Zorientowany użytkownik musi mieć wiadomości w tym przedmiocie, wystarczające dla oceny zakresu swobody twórczej i umieć zauważyć nawet stosunkowo małe różnice, istotne w przypadku wzorów o niewielkiej swobodzie twórczej.
    Powyższe kwestie również zostały dostrzeżone przez Urząd Patentowy RP, co tylko potwierdza, że organ dokonał kompleksowej oceny porównywanych wzorów i prawidłowo ustalił stan faktyczny i wywiódł ostateczne wnioski.
    Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2010 roku (VI SA/Wa 504/10) oddalił skargę.

    Napisano poniedziałek, 11 grudzień 2017 13:08
  • Unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nieposiadającego indywidualnego charakteru i niespełniającego przesłanki nowości

    Decyzją z 2005 roku Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz J.U. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego "Zadaszenie drzwi", z pierwszeństwem od dnia 6 grudnia 2004 roku.

    Sprzeciwy do powyższej decyzji złożyli R. Sp. z o.o. i I. B., jako podstawę wskazując to, że sporny wzór w dniu zgłoszenia nie posiadał  cech nowości i indywidualnego charakteru, z kolei jego używanie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami, na co przedłożyli szereg dowodów.

    Urząd Patentowy RP rozpoznając sprawę wskazał, że zgodnie z cechami istotnymi spornego wzoru, które zostały wskazane w zgłoszeniu "zadaszenie drzwi stanowi przezroczystą prostokątną płytę osadzoną w kształtownikach, co najmniej wzdłuż dłuższych jej boków, zamocowaną bezpośrednio do muru lub podpartą na zamocowanych do muru wspornikach, przy czym poniżej płyty może być zamocowana jedna lub dwie ścianki boczne o kształcie trapezoidu". Organ zwrócił uwagę na umowę o współpracy z dnia 1 stycznia 2000 roku, która łączyła uprawnioną i sprzeciwiającą się spółkę R. Sp. z o. o., co potwierdza, iż do końca umowy, tj. lipca 2005 roku współpraca stron obejmowała dystrybucję i reklamę przez spółkę R. sp. z o.o. spornego zadaszenia drzwi, co z kolei wskazuje, że sporny wzór został ujawniony w okresie obowiązywania umowy. Owa okoliczność potwierdza zatem, że sporny wzór nie posiada cechy nowości. Potwierdzały to także inne dowody, tj. oferty, katalogi i publikacje. Ponadto, organ uznał, że sporny wzór w formie przedstawionej na rys. 5 zgłoszenia jest identyczny z tym, który widnieje na przedłożonych w sprawie materiałach dowodowych, co potwierdza, że nie posiada on cechy indywidualnego charakteru.

    Wobec powyższego, decyzją wydaną w 2008 roku Urząd Patentowy RP unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zadaszenie drzwi".

    Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, uprawniona wniosła skargę do WSA, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i jego niewłaściwą ocenę oraz naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni przepisów. Zdaniem skarżącej, umowa o współpracy nie obejmowała spornego wzoru, z kolei materiały dowodowe nie precyzują o jakie odmiany wzoru chodzi.

    Wyrokiem z dnia 17 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, w całości podtrzymując i zgadzając się z argumentacją Urzędu Patentowego RP.

    Skarżąca ponownie nie zgadzając się z wyrokiem sądu wniosła skargę kasacyjną do NSA, w której zawarła wnioski o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Główne zarzuty obejmowały naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisów.

    W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.

    Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę wskazał, iż zgodnie z art. 174 PPSA skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub wadliwe zastosowanie; 2) na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ze skargi zaś wynika, że uprawniona kwestionuje ustalony przez Urząd Patentowy i zaakceptowany przez Sąd I instancji, stan faktyczny.

    Zdaniem sądu, zarówno sąd I instancji, jak i organ prawidłowo ustalili stan faktyczny i stwierdzili, że sporny wzór nie posiadał cech nowości i indywidualnego charakteru. Nadto, NSA wskazał, iż podlegający rejestracji wzór przemysłowy musi być nowy i mieć indywidualny charakter. O indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości. O tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów. Dodać należy, że zgodnie z art. 108 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, jednym zgłoszeniem mogą być objęte odmiany wzoru przemysłowego, a więc postacie wytworu, które różnią się między sobą cechami nieistotnymi. Oznacza to, że ogólne wrażenie jakie wywołują odmiany wzoru przemysłowego na zorientowanym użytkowniku jest, mimo różnic co do cech nieistotnych, takie samo. Zatem wykazanie publicznego udostępnienia jednej z postaci wzoru przemysłowego, skutkuje utratą waloru nowości pozostałych odmian wzoru i nie można też mówić o ich indywidualnym charakterze. Brak przesłanki nowości lub indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, ewentualnie niespełnienie obu tych przesłanek rejestrowych są najczęstszą podstawą unieważniania prawa z rejestracji. Mając na uwadze, iż wzór przemysłowy dotyczy postaci wytworu, a więc cech zewnętrznych, postrzegalnych, nie można uznać odrębności wytworu tylko z tego powodu, że materiał, którym posłużono się dla osiągnięcia ostatecznego, zastrzeżonego w zgłoszeniu wzoru przemysłowego efektu jest inny od pierwotnie stosowanego lub, że metody wytwarzania produktu według zastrzeżonego wzoru zmieniły się. Również te zewnętrzne elementy, które nie są dostatecznie widoczne nie mogą zadecydować o innym, indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego.

    W związku z powyższym, jak również jasnym stanem faktycznym, wyjaśnienie zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego należało uznać za prawidłowe, tak jak to uczynił sąd I instancji. Tym samym, wyrokiem z dnia 19 października 2010 roku (II GSK 932/09) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

    Napisano czwartek, 07 grudzień 2017 11:05
  • Naruszenie prawa majątkowego skarżącego przez wykorzystanie wzoru przemysłowego jako samoistna podstawa unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy

    W kwietniu 2011 roku wnioskodawczyni wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego spółki z o. o. sp. k., która jest jej konkurentem na rynku suplementów diety. Chodziło o wzór zarejestrowany w grudniu 2007 roku. Jako podstawę wniosku wskazała art. 117 ust. 2 PWP wskazując przy tym, że sporny wzór przemysłowy narusza prawa majątkowe wnioskodawczyni, wynikające z zarejestrowanego na jej rzecz słowno-graficznego znaku towarowego z pierwszeństwem od sierpnia 2007 roku. Zdaniem wnioskodawczyni, sporny wzór zawiera w całości elementy słowne przedmiotowego znaku towarowego, co w rezultacie wprowadza w błąd potencjalnych konsumentów w zakresie pochodzenia danego produktu, a więc ogranicza zagwarantowaną swobodę działalności gospodarczej wnioskodawcy. W toku postępowania wnioskodawczyni przedstawiła szereg materiałów dowodowych, w tym m.in. umowę aportu, na podstawie której wnioskodawczyni przekazała prawa do znaków towarowych, prawa ze zgłoszeń znaków towarowych oraz etykiet i wzorów opakowań w zamian za udziały w spółce z o.o., w tym prawo ochronne na sporny znak towarowy słowno-graficzny oraz wszystkie majątkowe prawa autorskie do receptur i wzorów opakowań/etykiet.

    Uprawniona spółka w odpowiedzi na wniosek wniosła o jego oddalenie. Ustosunkowując się zaś do materiału dowodowego spółka wskazała, iż przedłożona umowa aportu dotknięta jest szeregiem błędów prowadzących do jej nieważności, bowiem nie ma w niej określonego przedmiotu przeniesienia wskazanych w niej praw ochronnych i praw autorskich.

    Urząd Patentowy RP rozpoznając sprawę wskazał, iż wnioskodawczyni faktycznie posiada interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego wzoru z uwagi na tożsamy rynek działalności i przysługujący jej powoływany we wniosku znak towarowy. Tym samym, sporne prawa faktycznie mogą powodować wprowadzenie konsumentów w błąd. Przechodząc jednak dalej, organ wskazał, iż zarzut naruszenia art. 117 ust. 2 PWP jest bezzasadny, bowiem przedłożone materiały dowodowe nie potwierdzają, iż w sierpniu 2007 roku wnioskodawczyni przysługiwało prawo ochronne na słowno-graficzny znak towarowy. Warunkiem bowiem uznania, że sporny wzór przemysłowy w dacie zgłoszenia nie posiadał zdolności rejestracyjnej jest fakt, że w dacie zgłoszenia spornego wzoru - prawo ochronne na znak towarowy istniało, a tak nie było w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do kwestionowanej umowy aportu, organ wskazał, iż w jego gestii nie leży rozstrzyganie, co konkretnie zostało wniesione do spółki. W rezultacie Urząd Patentowy RP decyzją z czerwca 2012 roku oddalił wniosek.

    Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, wnioskodawczyni wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której decyzji organu zarzuciła naruszenie art. 255 ust. 4 PWP, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 KPA poprzez rozstrzygnięcie sprawy poza granicami wniosku skarżącej, brak wyczerpującego zbadania sprawy i brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

    W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

    Ponadto, w piśmie z grudnia 2012 roku uprawniona spółka zgodziła się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP i wniosła o oddalenie skargi.

    WSA w Warszawie rozpoznając sprawę wskazał, iż Urząd Patentowy RP prawidłowo stwierdził, że przedłożone w sprawie dowody nie dowodzą braku zdolności rejestracyjnej spornego wzoru przemysłowego. Prawidłowo zatem organ stwierdził, iż prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ma nawet wcześniejszą datę pierwszeństwa aniżeli prawo ochronne na znak towarowy. Sąd stwierdził, iż wskazana w przepisie art. 117 ust. 2 pwp  podstawa jest podstawą samoistną unieważnienia prawa, właściwą tylko wzorom przemysłowym. Jednak aby wskazana podstawa mogła zostać zastosowana, muszą zostać przedstawione dowody świadczące o braku zdolności rejestracyjnej spornego wzoru przemysłowego – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów KPA sąd wskazał, iż art. 255 ust. 4 PWP jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym, owe zarzuty zdaniem sądu są bezzasadne, bowiem Urząd Patentowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o wszechstronną ocenę materiału dowodowego i w rezultacie poczynił prawidłowe ustalenia.

    Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 roku (VIII SA/Wa 737/12) oddalił skargę.

    Napisano czwartek, 30 listopad 2017 11:11
  • Ciężar dowodu braku nowości wzoru przemysłowego w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji

    Urząd Patentowy RP decyzją z listopada 2003 roku zarejestrował na rzecz uprawnionej spółki akcyjnej wzór przemysłowy pt. "Kocioł grzewczy wodny na paliwo stałe", z ochroną od 10 grudnia 2002 roku. W opisie wzoru wskazano, że „istotę stanowi nowa i oryginalna postać kotła grzewczego, przejawiająca się w kształcie ściany czołowej, zestawieniu barw jego elementów i ornamentach na drzwiczkach i na środkowym pasie". W dalszej części opisu wskazano, że: "płaszcz izolacyjny i dźwignia są w kolorze niebieskim a dolna część kotła na wysokości popielnika, drzwiczki i nakładki izolacyjne na uchwytach są w kolorze czarnym. Ściana czołowa posiada kształt prostokątny z uskokowym zwężeniem u dołu, na wysokości popielnika... Na drzwiczkach w centralnym miejscu występują wypukłe ornamenty w postaci kółek w które wpisana jest litera Z mająca podwójną, skośną linię”. Wzór został przedstawiony na trzech figurach.

    Nie zgadzając się z powyższą decyzją S. wniosła o unieważnienie w/w wzoru przemysłowego. Wnioskodawca w uzasadnieniu podniósł, iż sporny wzór nie posiada cechy nowości i nie wykazuje oryginalnego charakteru w stosunku do kotłów produkcji S., które były wytwarzane i udostępniane przed datą zgłoszenia spornego wzoru. Jako dowody S. przedstawiła m.in fakturę VAT i dwa foldery reklamujące oferowane produkty.

    W odpowiedzi na wniosek, uprawniona wskazała, iż jest on bezzasadny, bowiem przedstawione dowody w żaden sposób nie wykazują braku cechy nowości i oryginalności spornego wzoru, gdyż nie wykazują pomiędzy sobą związku czasowego. Ponadto, zdaniem Uprawnionej, kotły w kolorze niebieskim Wnioskodawca wprowadził dwa lata później, tj. w 2003 roku.

    Na rozprawie w grudniu 2005 roku Wnioskodawca ograniczył zarzuty do zarzutu braku nowości, jak również przedstawił nowe dowody na wykazanie związku czasowego pomiędzy wcześniejszymi dowodami.

    Decyzją z grudnia 2005 roku Urząd Patentowy RP unieważnił prawo ochronne na wzór przemysłowy pt. "Kocioł grzewczy wodny na paliwo stałe" w części dotyczącej odmiany kotła uwidocznionej na fig. 2, zaś w pozostałej części wniosek oddalił.

    W uzasadnieniu wskazano, że Wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego prawa, bowiem razem z Uprawnioną konkurują na tożsamym rynku. Ponadto, zdaniem organu sporny wzór obejmował trzy odmiany, które różnią się ścianą czołową. Zdaniem Urzędu Patentowego RP wzór przedstawiony na fig. 2 jest identyczny z tym, który został ukazany przez wnioskodawcę, co jednoznacznie potwierdza, iż sporny wzór na jednej z odmian nie posiadał cechy nowości.

    Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, Uprawniona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której domagała się uchylenia decyzji Urzędu Patentowego. Podnoszone zarzuty dotyczyły naruszenia prawa materialnego tj. art. 102 ust. 1 w zw. z art. 103 i 104 PWP poprzez błędne zastosowanie przepisów w wersji innej niż obowiązująca w dacie pierwszeństwa, jak również naruszenie prawa procesowego tj. art. 77§ 1 KPA i w rezultacie bezpodstawne uznanie, że kotły na jednej z postaci spornego wzoru są identyczne z kotłami wnioskodawcy.

    W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i wskazując, że zastosowano ustawę obowiązującą w dacie pierwszeństwa.

    Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę wskazał, iż organ w sposób prawidłowy ocenił zgromadzony materiał dowodowy, bowiem wnioskodawca złożył dużo dowodów potwierdzających fakt, że sporny wzór nie wykazuje się cechą nowości. Zdaniem Sądu, w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji to na Wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu braku nowości wzoru przemysłowego. Jednak kontradyktoryjność zakłada aktywność dowodową obu stron i na uprawnionym także spoczywa ciężar wykazania, że dowody przedstawione przez Wnioskodawcę nie są wiarygodne lub przydatne do wykazania dowodzonej nimi okoliczności. Mając na względzie powyższe, zdaniem Sądu Urząd Patentowy RP nie naruszył prawa ani materialnego, ani procesowego. Tym samym, wyrokiem z dnia 19 października 2006 roku (VI SA/Wa 1147/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

    Napisano wtorek, 28 listopad 2017 17:39
  • Znak graficzny marki Knoppers

    Tym razem wpis nie będzie stricte dotyczyć wzoru przemysłowego, lecz znaku graficznego, którego przedmiotem jest opakowanie produktu. Warto w tym miejscu wskazać, iż najczęstszą formą zabezpieczenia opakowania danego towaru jest właśnie prawo z rejestracji wzoru przemysłowego, więc w niniejszej sprawie mamy do czynienia niejako z wyjątkiem od reguły.

    Niemal każdy z nas zna pszenne wafle przełożone m.in. kremem nugatowym z orzechami laskowymi marki Knoppers oraz ich biało – niebieskie opakowanie. Jednak nie każdy wie, że producent przy zabezpieczeniu wyglądu opakowania napotkał pewnie problemy.
    W dniu 14 czerwca 2013 roku spółka August Storck KG (Storck) wniosła o rejestrację międzynarodowego znaku graficznego, który ukazywał opakowanie słynnego Knoppersa, a dokładnie „biało-niebieskie opakowanie o kwadratowym kształcie". Znak nie obejmował jakichkolwiek innych elementów, w tym nazwy samego wafelka, a zgłoszony był dla klasy 30 klasyfikacji Nicejskiej, czyli głównie wyrobów cukierniczych.

    Znak we wskazanej powyżej formie został zakwestionowany przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO). Urząd sprzeciwił się rejestracji takiego znaku na terenie Unii Europejskiej z uwagi na fakt, iż sporny znak nie posiada zdolności odróżniającej.
    W odpowiedzi Storck wniosła odwołanie, w którym wskazała, iż umieszczona na opakowaniu grafika ma na celu wywołanie skojarzenia z zaśnieżonymi szczytami na tle nieba, co niewątpliwie potwierdza zdolność odróżniającą.

    Ostatecznie sprawa trafiła do Trybunału Sprawiedliwości, który podtrzymał stanowisko EUIPO w zakresie braku zdolności odróżniającej. Zdaniem Trybunału charakter odróżniający danego znaku winno się badać z szczególnym uwzględnieniem klasy towarów i usług, dla których został on zgłoszony, jak również przez pryzmat sposobu jego postrzegania przez właściwy krąg konsumentów. Tym samym, odbiorca nabywający produkty zazwyczaj nie łączy ich pochodzenia z kształtem produktu lub jego opakowania. Bazując na orzecznictwie dotyczącym znaków trójwymiarowych, które znajduje zastosowanie także do znaków graficznych ukazujących wygląd produktu, Trybunał stwierdził, że jedynie znak, który w znacznym stopniu odbiega od normy lub zwyczajów danego sektora, a tym samym spełnia swą zasadniczą funkcję wskazania pochodzenia, nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego. Wobec tego, charakter odróżniający w badanym przypadku zależy od tego, czy znak odbiega znacznie od normy lub zwyczajów panujących w danej branży. Ostatecznie, Trybunał doszedł do wniosku, iż na opakowaniach produktów cukierniczych często występuje zestawienie koloru białego i niebieskiego, w związku z czym stanowi ono jedynie element dekoracyjny, a nie przesądza o pochodzeniu danego produktu. Tym samym twierdzenia producenta o skojarzeniu ze szczytami na tle nieba nie są oczywiste z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Wobec powyższego Trybunał Sprawiedliwości wyrokiem z dnia 4 maja 2017 roku (sygn. C-417/16 P) odrzucił odwołanie w części, a w pozostałej części oddalił.

    Spółka August Storck KG (Storck) nie dała jednak za wygraną i w dniu 15 maja 2014 roku skutecznie dokonała zgłoszenia międzynarodowego znaku słowno-graficznego dot. opakowania „Knoppersa”. Tym razem znak jednak wzbogacony był dodatkowymi elementami graficznymi oraz oznaczeniem "Knoppers".

    Napisano wtorek, 28 listopad 2017 16:44
  • Wzory przemysłowe i inne prawa w kontekście Brexitu

    W ostatnim czasie sporo się mówi o wystąpieniu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, czyli tzw. Brexicie. Faktem jest, iż wyjście jednej z największych gospodarek UE wywrze ogromny wpływ nie tylko na funkcjonowanie całej Wspólnoty, ale także na niemal wszelkie gałęzie prawa, w tym prawo własności przemysłowej. Ma to o tyle istotne znaczenie, że wspólnotowe wzory przemysłowe zgłoszone przez podmioty z Unii Europejskiej swoją ochronę rozciągają na wszystkie państwa członkowskie, co z kolei jest ściśle związane z unijnym obrotem gospodarczym.

    Do dnia 6 września 2017 roku kwestie związane z prawem własności przemysłowej były przez UE całkowicie pomijane, jednak tego dnia Komisja Europejska opublikowała dokument dotyczący praw własności intelektualnej (co dotyczy także wspólnotowych wzorów przemysłowych), w kontekście opuszczenia przez Wielką Brytanię Unii Europejskiej. Dokument ten oparty jest o kilka głównych założeń, które będą negocjowane z Zjednoczonym Królestwem. Niektóre z nich będą miały istotne znacznie dla wzorów przemysłowych. Celem przedstawionych warunków jest zabezpieczenie praw podmiotów, które korzystają z dobrodziejstwa unijnych praw ochrony własności intelektualnej.
    Pierwszy z przedstawionych przez Komisję Europejską warunków dotyczy praw o jednolitym charakterze, czyli przede wszystkim wspólnotowego wzoru przemysłowego i unijnego znaku towarowego, których udziela Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z siedzibą w Alicante. Zdaniem Unii w przypadku, gdy takie prawo ochronne powstało przed datą wystąpienia Wielkiej Brytanii ze Wspólnoty - winno ono obowiązywać na terenie Zjednoczonego Królestwa także po tej dacie, z uwzględnieniem konieczności uregulowania tej kwestii przez prawo krajowe. Tym samym, strony Brexitu winny uwzględnić konwersję praw własności przemysłowej w tym zakresie na prawo krajowe.
    Drugi warunek obejmuje postępowania zgłoszeniowe dotyczące głównie wspólnotowych wzorów przemysłowych i unijnych znaków towarowych, które zostały wszczęte i niezakończone do czasu wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Wówczas zdaniem Komisji Europejskiej, zgłaszającemu podmiotowi, który chciałby zarejestrować wzór przemysłowy na terenie Zjednoczonego Królestwa, w pierwszej kolejności winno przysługiwać pierwszeństwo zgłoszenia wzoru wspólnotowego.
    Trzeci warunek odnosi się głównie do wynalazków, a konkretnie do dodatkowego prawa ochronnego oraz przedłużenia jego ważności. Istotą prawa dodatkowego jest ochrona pewnej kategorii wynalazków, tj. produktów leczniczych i produktów ochrony roślin, przy czym prawo to jest odrębne od patentu, jednak zapewnia ochronę przedmiotowych produktów po jego wygaśnięciu. Zdaniem Unii Europejskiej każdy podmiot, który przed dniem Brexitu wystąpił o uzyskanie dodatkowego prawa ochronnego, winien być uprawniony do uzyskania takiego prawa na terenie Wielkiej Brytanii analogicznie do dotychczasowych przepisów unijnych.

    Unia Europejska w swoich warunkach odnosi się także do baz danych. Zdaniem Komisji Europejskiej uprawnione podmioty, zgodnie z art. 7 dyrektywy 96/9/WE, którym przysługuje ochrona baz danych przed datą Brexitu - powinny korzystać z takiego prawa także po wystąpieniu Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej.

    Na zakończenie Komisja zwraca uwagę na wyczerpanie praw własności intelektualnej, co ma istotne znaczenie dla obrotu gospodarczego. Dotyczy to sytuacji, w której podmiot uprawniony do znaku towarowego lub wzoru przemysłowego wprowadza produkty oparte na tym prawie na terenie Unii Europejskiej. Wówczas prawa te nie rozciągają się na dalsze działania związane z takimi produktami, np. na wprowadzanie do obrotu, czy też dalszą sprzedaż. Tym samym, wyczerpanie praw własności intelektualnej pozwala na niejako swobodne wprowadzanie produktów do obrotu, pomimo tego, że oparte zostały na zastrzeżonym wzorze przemysłowym lub oznaczone znakiem towarowym. Mając na względzie powyższe okoliczności, Komisja postuluje, aby w przypadku, gdy owe prawo obowiązuje na terenie Unii Europejskiej przez datą Brexitu - winno one obowiązywać zarówno na terenie zarówno Wspólnoty, jak i i Wielkiej Brytanii, także po wystąpieniu tej ostatniej z UE. Z kolei warunki dotyczące wyczerpania praw własności intelektualnej winny być uregulowane w unijnym porządku prawnym.

    Wskazane powyżej kwestie niewątpliwie stanowią jedynie garstkę problematyki związanej ze wspólnotowym prawem własności przemysłowej w kontekście Brexitu. Unia Europejska dostrzega jednakże potrzebę uregulowania owych kwestii, co oznacza, że w najbliższym czasie możemy spodziewać się kolejnych tego typu stanowisk Komisji Europejskiej.

    Napisano piątek, 10 listopad 2017 12:02
  • Uchylenie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego

    W czerwcu 2006 roku Rzecznik Patentowy reprezentujący przedsiębiorcę J. S., na podstawie art. 11 ust. 4  PWP wystąpił do Urzędu Patentowego RP o udzielenie na rzecz przedsiębiorcy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego "Elementy zestawu mebli". W zgłoszeniu, jako twórcę wskazano pana M. K.

    W postanowieniu wydanym we wrześniu 2006 roku Urząd Patentowy RP wezwał Rzecznika Patentowego do przysłania prawidłowego oświadczenia, które wskazywać będzie podstawę do uzyskania prawa z rejestracji wzoru, przede wszystkim w zakresie osoby twórcy. Co więcej, wezwanie zostało wysłane przez organ bez zwrotnego poświadczenia odbioru. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż  art. 11 ust. 4 PWP ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy "rozstrzygnięcia w drodze umowy pomiędzy przedsiębiorcami wymaga kwestia czy prawo do uzyskania prawa z rejestracji przysługuje zamawiającemu czy wykonawcy". Organ wyznaczył termin jednego miesiąca na wykonanie wezwania, pod rygorem umorzenia postępowania.

    Z uwagi na brak wykonania wezwania, Urząd Patentowy RP decyzją ze stycznia 2007 roku umorzył postępowanie w sprawie zgłoszenia wzoru przemysłowego "Elementy zestawu mebli".

    Przedsiębiorca J. S., na rzecz którego miał zostać zarejestrowany wzór złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniósł o uchylenie decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zarówno zgłaszający, jak i twórca jako podmioty zainteresowane określili relacje prawne odnoszące się do zgłaszanego wzoru przemysłowego. Zdaniem skarżącego we wniosku wskazano wprost kto jest twórcą, który z kolei jako przedsiębiorca mógł zarejestrować wzór. Ponadto, we wniosku wskazano podmiot zgłaszający, który posiada prawo do zgłoszenia na podstawie umowy pomiędzy przedsiębiorcami w myśl art. 11 ust. 4 PWP. Zdaniem przedsiębiorcy owy przepis jest równorzędny dla przepisu art. 14 ust. 3 oraz ust. 1 i 2 PWP, który nie jest przez organ kwestionowany.

    Rozważając powyższe, Urząd Patentowy RP decyzję ze stycznia 2008 roku utrzymał w mocy. Zdaniem organu zaskarżona decyzja była prawidłowa, bowiem we wniosku wskazano jako zgłaszającego przedsiębiorcę, z kolei jako twórcę - osobę fizyczną. Z kolei kwestionowany przepis dotyczy umowy pomiędzy przedsiębiorcami. Urząd Patentowy RP z uwagi na brak uzupełnienia oświadczenia w pierwotnym terminie miesiąca nie mógł wiedzieć, że twórca jest przedsiębiorcą.

    Powyższa decyzja została przez J. S. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Główny zarzut dotyczył naruszenia art. 107 § 3 KPA polegającego na niewłaściwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym.

    Urząd Patentowy RP w odpowiedzi wniósł o oddalenie skargi popierając przy tym w pełni argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

    WSA w Warszawie rozpoznając skargę wskazał, iż podstawą zaskarżonej decyzji był art. 243 ust. 4 PWP, który zastosowanie miał z uwagi na niewykonanie w wyznaczonym terminie postanowienia organu, które zostało wydane w oparciu o art. 42 ust. 1 PWP.

    W myśl przepisu art. 42 ust. 1 PWP w zw. z art. 118 ust. 1 PWP, po dokonaniu zgłoszenia wzoru, Urząd Patentowy w toku jego rozpatrywania wydaje, z zastrzeżeniem ust. 2, postanowienia wzywające zgłaszającego, pod rygorem umorzenia postępowania, do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia, w wyznaczonym terminie, wskazanych braków i istotnych usterek. Z kolei zgodnie z art. 243 ust. 4 PWP, jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania na skutek uchybienia terminu do dokonania określonej czynności, może ona zostać uchylona, jeżeli strona złoży wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, i jednocześnie dokona czynności, dla której termin został wyznaczony. W tym miejscu sąd odniósł się do uzasadnienia decyzji Urzędu Patentowego RP ze stycznia 2007 roku, w której wskazano zgłaszający nie zastosował się w wyznaczonym terminie do postanowienia z września 2006 roku.

    Celem sprawdzenia czy wszystkie kwestie proceduralne zostały wypełnione, sąd zwrócił się do organu o przesłanie zwrotnego poświadczenia odbioru postanowienia z września 2006 roku. W odpowiedzi Urząd Patentowy RP wskazał, iż nie posiada takiego dokumentu, bowiem wezwanie zostało wysłane bez zwrotnego poświadczenia odbioru. W takiej sytuacji, zdaniem sądu Urząd Patentowy RP nie posiadał dokumentu, który mógłby potwierdzić, że skarżący nie wykonał w terminie obowiązku nałożonego postanowieniem, co z kolei stanowiłoby podstawę do wydania przez organ obu decyzji administracyjnych. Dodatkowo, w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP w ogóle nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 KPA, w dalszym ciągu podtrzymując bezzasadne stanowisko o uchybieniu przez skarżącego pierwotnemu terminowi jednego miesiąca na wykonanie postanowienia.

    Z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 czerwca 2008 roku (VI SA/Wa 543/08) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Patentowego ze stycznia 2007 roku, jak również stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

    Napisano poniedziałek, 23 październik 2017 10:55
  • Uzasadnione wstrzymanie wykonania decyzji

    W dniu 4 grudnia 2014 roku spółka z o. o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP w przedmiocie unieważnienia prawa do znaku z rejestracji wzoru przemysłowego. Skarżąca spółka w swoim piśmie wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu, z uwagi na fakt, iż zachodzą ku temu przesłanki, bowiem do uprawomocnienia się zaskarżonego orzeczenia może upłynąć dużo czasu, w związku z czym może w tym wypadku dojść do nieodwracalnych skutków związanych ze spornym wzorem, w szczególności w przypadku wydania wyroku uwzględniającego skargę. W uzasadnieniu powołano się głownie na okoliczności, tj. uniemożliwienie realizacji ochrony praw wynikających ze spornego wzoru, co w rezultacie może doprowadzić do tego, że inne podmioty będą mogły wprowadzać na rynek produkty zawierające sporny wzór, co z kolei przełożyć się może negatywnie na podejście konsumentów oraz utratę renomy.

    Postanowieniem z dnia 19 marca 2015 roku (VIII SA/WA 1275/14) WSA w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

    Spółka nie zgadzając się z wydanym postanowieniem, wniosła zażalenie do NSA wskazując, iż pomimo zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 PPSA sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego.

    Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 czerwca 2015 roku (II GZ 297/15) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. W uzasadnieniu wskazano, iż sąd I instancji nie odniósł się do wykazywanych przez spółkę przesłanek z art. 61 § 3 PPSA i bezzasadnie uznał, iż skarżąca nie wykazała jakie może ponieść szkody i trudne do odwrócenia skutki w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

    Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 24 września 2015 roku wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP podzielając stanowisko skarżącej oraz fakt, iż w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 PPSA.

    Tym razem nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zażalenie złożyła druga strona postępowania i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

    Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 stycznia 2016 roku (II GZ 913/15) ponownie uchylił zaskarżone zażaleniem postanowienie i przekazał wniosek o wstrzymanie do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie. W wydanym rozstrzygnięciu NSA przekazał WSA szereg wytycznych, które należy mieć na uwadze rozpoznając w/w wniosek.

    Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę wskazał, iż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP jest wykonalna w związku z czym wniosek o wstrzymanie winien być rozpoznany. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, iż „przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie” (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.).

    Kolejno sąd wskazał, iż zgodnie z poglądem doktryny unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przez Urząd Patentowy RP polega na całkowitym uznaniu tej ochrony za niebyłą z powodu niespełnienia wymagań potrzebnych do uzyskania ochrony (zob. Prawo własności przemysłowej, System Prawa Prywatnego tom 14B, red. R. Skubisz C.H. Beck, 2012). Tym samym skutki unieważnienia takiej decyzji wywołują skutki wstecz, tj. od chwili przyznania prawa wyłącznego, co w rezultacie powoduje, że przyjąć wówczas należy, iż prawo ochronne w ogóle nie zostało udzielone. W myśl art. 61 § 3 PPSA sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym zgodnie z orzecznictwem oraz m.in. wytycznymi przedstawionymi w Rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy z dnia 13 września 1989/89/8, sąd ma obowiązek zbadać interes zarówno wnioskodawcy jak i pozostałych uczestników postępowania.

    Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy, WSA wskazał, iż co prawda zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP nie obliguje skarżącej do określonego działania, jak również nie przyznaje jej konkretnych uprawnień - to jednak skutkiem jej wydania jest pozbawienie spółki ochrony wynikającej z prawa ochronnego na sporny wzór przemysłowy. Tym samym w przypadku niewstrzymania zaskarżonej decyzji skarżąca może zostać pozbawiona możliwości ochrony spornego wzoru, co w rezultacie może doprowadzić do sytuacji, w której inne podmioty będą bezkarnie wprowadzać na rynek produkty z zastosowaniem tożsamego opakowania, jak te, które objęte jest spornym wzorem. Wobec powyższe za zasadne należy uznać stanowisko skarżącej spółki z o. o. i stwierdzić, iż wykazała ona, że wstrzymanie decyzji Urzędu Patentowego RP jest zasadne. Mając na uwadze powyższe, WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 roku (VIII SA/Wa 1275/14) wstrzymała wykonanie zaskarżonej decyzji organu.

    Napisano czwartek, 12 październik 2017 10:54
  • Łączne zgłaszanie wzoru przemysłowego produktów wprowadzanych do obrotu jako komplet wytworów

    ZPHU Wyrobów Ciastkarskich "D.-P." Sp. z o.o. w dniu 10 października 2001 roku zgłosiła w Urzędzie Patentowym RP wzór przemysłowy "Ciastko". Organ postanowieniem z dnia 27 listopada 2003 roku na podstawie art. 42 ust. 2 w związku z art. 118 ust. 1 i art. 39 ust. 1, art. 108 ust. 4, ustawy Prawo własności przemysłowej wezwał zgłaszającą spółkę do złożenia oddzielnych zgłoszeń wzorów przemysłowych oraz uiszczenia każdorazowej opłaty za każde zgłoszenie odrębnie w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia pod rygorem uznania, że wniesione zgłoszenie obejmuje tylko odmiany wzoru wskazane w pierwszej kolejności spośród wszystkich odmian posiadających cechy wspólne wskazane na fig. 1. W odniesieniu zaś do pozostałych odmian Urząd Patentowy uzna, że zostały wycofane i umorzy w tej części postępowanie rejestracyjne.

    W uzasadnieniu wezwania organ wskazał, iż wzór przemysłowy nie może zostać zarejestrowany bez jego rozdzielenia, bowiem wyłącznie pojedynczym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte postacie wzoru, które posiadają wspólne cechy istotne, a co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Postacie wzoru zgłoszone przez spółkę nie mają łączących ich cech istotnych wspólnych, w związku z czym zgłoszone zostały różne odmiany, a tym samym podlegają one odrębnym zgłoszeniom.

    Zgłaszająca spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się uchylenia postanowienia organu.

    Wniosek spółka uzasadniła tym, że wszystkie zgłaszane przez nią odmiany wzoru przemysłowego spełniają wymóg jednolitości w myśl art. 108 ust. 4 PWP. W tym miejscu powołano się na komentarz prawa własności przemysłowej pod red. Z. Miklasińskiego, gdzie wskazano, iż "jedno zgłoszenie wzoru przemysłowego może obejmować do dziesięciu odmian charakteryzujących się pewnymi cechami wspólnymi, np. wspólnym ornamentem na różnych postaciach wytworu bądź różnym ornamentem na wytworach o jednakowym kształcie zewnętrznym itp.". Ponadto, zdaniem spółki zgłoszenie obejmuje przedmioty, które posiadają wspólne cechy istotne, bowiem zgłoszone zostały odmiany ciastek posiadające tożsame faktury zewnęrzne, a dodatkowo wchodzą one w skład przedmiotów tego samego rodzaju. Jedyną zaś cechą odróżniającą jest ich kształt. Spółka wskazała również, iż zgłoszone ciastka wprowadzane są do obrotu jako komplet wytworów, więc stosownie do art. 108 ust. 5 PWP nie powinno się do nich stosować ograniczenia do 10 odmian w jednym zgłoszeniu. Z kolei nadanie tego samego kształtu wszystkim ciastkom sprawiłoby, że wzór nie posiadałby żadnej odmiany.

    Urząd Patentowy RP Izba Odwoławcza postanowieniem z dnia 25 maja 2004 roku utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy wyznaczając termin jednego miesiąca na jego wykonanie. Zdaniem organu pierwotne wezwanie spółki do rozdzielenia zgłoszenia było zasadne, z kolei zgłoszone odmiany nie stanowią kompletu wytworów, bowiem nie tworzą logicznej całości.

    Powyższe postanowienie zostało przez spółkę zaskarżone do WSA w Warszawie. Skarżąca zarzuciła orzeczeniu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 108 ust. 4 PWP podtrzymując przy tym dotychczasowe stanowisko i argumentację.

    W odpowiedzi Urząd Patentowy wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

    Rozpoznając sprawę, sąd wskazał, iż zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu. Postać wytworu w przypadku ciastek określona jest głównie przez wygląd ciastka i przez odmienną postać ciastko jest postrzegane jako oddzielny wzór. Każde ciastko objęte zgłoszeniem ma inną postać ponieważ ma inny kształt, a kształty różnią się między sobą. Determinującą zgłoszenie cechą istotną jest kształt i ukształtowanie powierzchni. Jeżeli wzory objęte zgłoszeniem mają inny kształt i inaczej ukształtowaną powierzchnię, natomiast jedyną cechą wspólną jest w istocie to, że ciastka należą do przedmiotów tego samego typu, to ta cecha nie może być uznana za wspólną cechę istotną w rozumieniu powołanego przepisu. Tym samym więc nie zachodzi sytuacja określona w art. 108 ust. 4 powołanej ustawy. Tym samym sąd zgodził się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego w zakresie wezwania zgłaszającego do złożenia oddzielnych zgłoszeń obejmujących każdą z odrębnych postaci wytworu.

    Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2005 roku (VI SA/Wa 1228/04) oddalił skargę.

    Napisano czwartek, 19 październik 2017 10:53
  • Ocena oryginalności wzoru zdobniczego

    Analizując orzecznictwo w zakresie wzorów przemysłowych warto odnieść się także do historii, a mianowicie do zagadnień związanych z wzorami zdobniczymi, w szczególności jego cechą oryginalności.

    Przedmiotem spornego wzoru był słup ozdobny przeznaczony do instalowania stylizowanego oświetlenia. Słup będący przedmiotem wzoru wykonany jest w 8 wariantach, które posiadają tożsamy kształt głównej części, zbieżne wzornictwo, podobne proporcje i kolorystykę. Istotą wzoru jest zaś nowa postać, przejawiająca się w kształcie, układzie linii i zdobieniu.

    Zakłady Urządzeń Okrętowych W. SA wniosek o rejestrację wzoru złożyły w dniu 18 grudnia 1996 roku, a sam wzór został zarejestrowany w dniu 30 czerwca 1998 roku. Skarżąca spółka z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na sporny wzór wystąpiła w dniu 14 października 1999 roku podnosząc, iż sporny wzór od kilku lat publicznie wystawia na różnego rodzaju targach, z kolei pierwowzory pochodzą z przełomu XVIII/XIX wieku z Holandii. Skarżąca podnosiła także, że uzyskała sporny wzór w 1993 roku w oparciu o przywieziony wzór z Holandii. Stanowisko miało świadczyć o braku nowości spornego wzoru zdobniczego.

    W odpowiedzi na wniosek uprawniona podniosła, iż sporny wzór obejmuje słup podobny, ale jednak inny słup ozdobny. Ponadto, wzory przedstawione i pochodzące z Holandii mają także inną postać.

    Po rozpoznaniu wniosku Zakładów Urządzeń Okrętowych W. SA w dniu 7 kwietnia 2000 roku Urząd Patentowy wydał decyzją, którą oddalił wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór zdobniczy "Słup zdobniczy", do którego uprawniona była "C.C." sp. z o.o. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedstawione przez skarżącą wzory nie stanowią skutecznego przeciwstawienia z uwagi na fakt, iż ujawnione zostały tylko niektóre cechy zastrzeżone w spornym wzorze, a część z cech się różni. Wobec tego, analizowane wzory nie są tożsame i ogólne wrażenie wywierane na obserwatora jest odmienne.

    Skarżąca nie zgadzając się z decyzją, zaskarżyła ją i wniosła o jej uchylenie, albowiem Urząd Patentowy w sposób lakoniczny dokonał porównania spornego wzoru z wzorami przedstawionymi przez skarżącą.

    Sprawa trafiła do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do czasu wejścia w życie ustawy Prawo własności przemysłowej odwołania w sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji wzorów zdobniczych rozpatrywane były w Komisji Odwoławczej, jednak w związku z wejściem w życie 22 sierpnia 2001 roku powołanej ustawy Prawo własności przemysłowej, sprawa stosownie do art. 318 ust. 2 tej ustawy, przekazana została do rozpatrzenia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, który zgodnie z przepisami określającymi jego właściwość oraz stosownie do art. 317 ustawy Prawo własności przemysłowej odwołanie to potraktował jako skargę.

    NSA rozpoznając sprawę wskazał, iż zgodnie z art. 315 ust. 3 PWP zdolność rejestrową wzorów zdobniczych zarejestrowanych lub zgłoszonych do rejestracji przed 22 sierpnia 2001 roku ocenia się na podstawie dotychczasowych przepisów, w związku z czym zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 1963 roku w sprawie ochrony wzorów zdobniczych.

    W myśl § 1 rozporządzenia a wzór zdobniczy uważa się nową postać przedmiotu, przejawiającą się w kształcie, właściwościach powierzchni, układzie linii, rysunku lub barwie, nadającą przedmiotowi swoisty i oryginalny wygląd, przeznaczoną do odtworzenia w produkcji przemysłowej lub rękodzielniczej i zmierzającą do celów estetycznych. Tym samym, wzór zdobniczy musiał także charakteryzować się cechami nowości i oryginalności. Sąd wskazał, iż stanowisko Urzędu Patentowego była zasadne, jednak wyłącznie dla badania sformalizowanej nowości. Wskazać jednak należało, iż różnica jednej lub kilku nawet cech nie musi dowodzić oryginalności wzoru. W innym przypadku należałoby niejako zrównać cechę nowości z cechą oryginalności. Wobec powyższego NSA nie zgodził się z oceną Urzędu Patentowego w zakresie oceny cechy nowości. Nowy wzór zdobniczy nie jest oryginalny, jeżeli różni się tylko jedną cechą od wzoru znanego. Tym samym, wyrokiem z dnia z dnia 2 czerwca 2003 roku (II SA 306/02) Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za uzasadnioną i uchylił zaskarżoną decyzję.

    Napisano poniedziałek, 16 październik 2017 10:49

rzecznik patentowy kontakt