Aktualności Kancelarii & Patent News

Unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nieposiadającego indywidualnego charakteru i niespełniającego przesłanki nowości

Decyzją z 2005 roku Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz J.U. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego "Zadaszenie drzwi", z pierwszeństwem od dnia 6 grudnia 2004 roku.

Sprzeciwy do powyższej decyzji złożyli R. Sp. z o.o. i I. B., jako podstawę wskazując to, że sporny wzór w dniu zgłoszenia nie posiadał  cech nowości i indywidualnego charakteru, z kolei jego używanie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami, na co przedłożyli szereg dowodów.

Urząd Patentowy RP rozpoznając sprawę wskazał, że zgodnie z cechami istotnymi spornego wzoru, które zostały wskazane w zgłoszeniu "zadaszenie drzwi stanowi przezroczystą prostokątną płytę osadzoną w kształtownikach, co najmniej wzdłuż dłuższych jej boków, zamocowaną bezpośrednio do muru lub podpartą na zamocowanych do muru wspornikach, przy czym poniżej płyty może być zamocowana jedna lub dwie ścianki boczne o kształcie trapezoidu". Organ zwrócił uwagę na umowę o współpracy z dnia 1 stycznia 2000 roku, która łączyła uprawnioną i sprzeciwiającą się spółkę R. Sp. z o. o., co potwierdza, iż do końca umowy, tj. lipca 2005 roku współpraca stron obejmowała dystrybucję i reklamę przez spółkę R. sp. z o.o. spornego zadaszenia drzwi, co z kolei wskazuje, że sporny wzór został ujawniony w okresie obowiązywania umowy. Owa okoliczność potwierdza zatem, że sporny wzór nie posiada cechy nowości. Potwierdzały to także inne dowody, tj. oferty, katalogi i publikacje. Ponadto, organ uznał, że sporny wzór w formie przedstawionej na rys. 5 zgłoszenia jest identyczny z tym, który widnieje na przedłożonych w sprawie materiałach dowodowych, co potwierdza, że nie posiada on cechy indywidualnego charakteru.

Wobec powyższego, decyzją wydaną w 2008 roku Urząd Patentowy RP unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zadaszenie drzwi".

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, uprawniona wniosła skargę do WSA, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i jego niewłaściwą ocenę oraz naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni przepisów. Zdaniem skarżącej, umowa o współpracy nie obejmowała spornego wzoru, z kolei materiały dowodowe nie precyzują o jakie odmiany wzoru chodzi.

Wyrokiem z dnia 17 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, w całości podtrzymując i zgadzając się z argumentacją Urzędu Patentowego RP.

Skarżąca ponownie nie zgadzając się z wyrokiem sądu wniosła skargę kasacyjną do NSA, w której zawarła wnioski o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Główne zarzuty obejmowały naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnicy postępowania wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę wskazał, iż zgodnie z art. 174 PPSA skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub wadliwe zastosowanie; 2) na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ze skargi zaś wynika, że uprawniona kwestionuje ustalony przez Urząd Patentowy i zaakceptowany przez Sąd I instancji, stan faktyczny.

Zdaniem sądu, zarówno sąd I instancji, jak i organ prawidłowo ustalili stan faktyczny i stwierdzili, że sporny wzór nie posiadał cech nowości i indywidualnego charakteru. Nadto, NSA wskazał, iż podlegający rejestracji wzór przemysłowy musi być nowy i mieć indywidualny charakter. O indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego nie decydują jego detale (cechy nieistotne), lecz te istotne cechy produktu, które decydują o innej, charakterystycznej całości. O tym czy wzór przemysłowy posiada indywidualny charakter, decyduje postrzeganie (odbiór) określonego wytworu jako całości odróżniającej go poprzez właściwe mu wiodące cechy od innych wzorów. Dodać należy, że zgodnie z art. 108 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, jednym zgłoszeniem mogą być objęte odmiany wzoru przemysłowego, a więc postacie wytworu, które różnią się między sobą cechami nieistotnymi. Oznacza to, że ogólne wrażenie jakie wywołują odmiany wzoru przemysłowego na zorientowanym użytkowniku jest, mimo różnic co do cech nieistotnych, takie samo. Zatem wykazanie publicznego udostępnienia jednej z postaci wzoru przemysłowego, skutkuje utratą waloru nowości pozostałych odmian wzoru i nie można też mówić o ich indywidualnym charakterze. Brak przesłanki nowości lub indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, ewentualnie niespełnienie obu tych przesłanek rejestrowych są najczęstszą podstawą unieważniania prawa z rejestracji. Mając na uwadze, iż wzór przemysłowy dotyczy postaci wytworu, a więc cech zewnętrznych, postrzegalnych, nie można uznać odrębności wytworu tylko z tego powodu, że materiał, którym posłużono się dla osiągnięcia ostatecznego, zastrzeżonego w zgłoszeniu wzoru przemysłowego efektu jest inny od pierwotnie stosowanego lub, że metody wytwarzania produktu według zastrzeżonego wzoru zmieniły się. Również te zewnętrzne elementy, które nie są dostatecznie widoczne nie mogą zadecydować o innym, indywidualnym charakterze wzoru przemysłowego.

W związku z powyższym, jak również jasnym stanem faktycznym, wyjaśnienie zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego należało uznać za prawidłowe, tak jak to uczynił sąd I instancji. Tym samym, wyrokiem z dnia 19 października 2010 roku (II GSK 932/09) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.