Aktualności Kancelarii & Patent News

Naruszenie prawa majątkowego skarżącego przez wykorzystanie wzoru przemysłowego jako samoistna podstawa unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy

W kwietniu 2011 roku wnioskodawczyni wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego spółki z o. o. sp. k., która jest jej konkurentem na rynku suplementów diety. Chodziło o wzór zarejestrowany w grudniu 2007 roku. Jako podstawę wniosku wskazała art. 117 ust. 2 PWP wskazując przy tym, że sporny wzór przemysłowy narusza prawa majątkowe wnioskodawczyni, wynikające z zarejestrowanego na jej rzecz słowno-graficznego znaku towarowego z pierwszeństwem od sierpnia 2007 roku. Zdaniem wnioskodawczyni, sporny wzór zawiera w całości elementy słowne przedmiotowego znaku towarowego, co w rezultacie wprowadza w błąd potencjalnych konsumentów w zakresie pochodzenia danego produktu, a więc ogranicza zagwarantowaną swobodę działalności gospodarczej wnioskodawcy. W toku postępowania wnioskodawczyni przedstawiła szereg materiałów dowodowych, w tym m.in. umowę aportu, na podstawie której wnioskodawczyni przekazała prawa do znaków towarowych, prawa ze zgłoszeń znaków towarowych oraz etykiet i wzorów opakowań w zamian za udziały w spółce z o.o., w tym prawo ochronne na sporny znak towarowy słowno-graficzny oraz wszystkie majątkowe prawa autorskie do receptur i wzorów opakowań/etykiet.

Uprawniona spółka w odpowiedzi na wniosek wniosła o jego oddalenie. Ustosunkowując się zaś do materiału dowodowego spółka wskazała, iż przedłożona umowa aportu dotknięta jest szeregiem błędów prowadzących do jej nieważności, bowiem nie ma w niej określonego przedmiotu przeniesienia wskazanych w niej praw ochronnych i praw autorskich.

Urząd Patentowy RP rozpoznając sprawę wskazał, iż wnioskodawczyni faktycznie posiada interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego wzoru z uwagi na tożsamy rynek działalności i przysługujący jej powoływany we wniosku znak towarowy. Tym samym, sporne prawa faktycznie mogą powodować wprowadzenie konsumentów w błąd. Przechodząc jednak dalej, organ wskazał, iż zarzut naruszenia art. 117 ust. 2 PWP jest bezzasadny, bowiem przedłożone materiały dowodowe nie potwierdzają, iż w sierpniu 2007 roku wnioskodawczyni przysługiwało prawo ochronne na słowno-graficzny znak towarowy. Warunkiem bowiem uznania, że sporny wzór przemysłowy w dacie zgłoszenia nie posiadał zdolności rejestracyjnej jest fakt, że w dacie zgłoszenia spornego wzoru - prawo ochronne na znak towarowy istniało, a tak nie było w niniejszej sprawie. Odnosząc się zaś do kwestionowanej umowy aportu, organ wskazał, iż w jego gestii nie leży rozstrzyganie, co konkretnie zostało wniesione do spółki. W rezultacie Urząd Patentowy RP decyzją z czerwca 2012 roku oddalił wniosek.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, wnioskodawczyni wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której decyzji organu zarzuciła naruszenie art. 255 ust. 4 PWP, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 KPA poprzez rozstrzygnięcie sprawy poza granicami wniosku skarżącej, brak wyczerpującego zbadania sprawy i brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Ponadto, w piśmie z grudnia 2012 roku uprawniona spółka zgodziła się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP i wniosła o oddalenie skargi.

WSA w Warszawie rozpoznając sprawę wskazał, iż Urząd Patentowy RP prawidłowo stwierdził, że przedłożone w sprawie dowody nie dowodzą braku zdolności rejestracyjnej spornego wzoru przemysłowego. Prawidłowo zatem organ stwierdził, iż prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ma nawet wcześniejszą datę pierwszeństwa aniżeli prawo ochronne na znak towarowy. Sąd stwierdził, iż wskazana w przepisie art. 117 ust. 2 pwp  podstawa jest podstawą samoistną unieważnienia prawa, właściwą tylko wzorom przemysłowym. Jednak aby wskazana podstawa mogła zostać zastosowana, muszą zostać przedstawione dowody świadczące o braku zdolności rejestracyjnej spornego wzoru przemysłowego – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów KPA sąd wskazał, iż art. 255 ust. 4 PWP jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym, owe zarzuty zdaniem sądu są bezzasadne, bowiem Urząd Patentowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o wszechstronną ocenę materiału dowodowego i w rezultacie poczynił prawidłowe ustalenia.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 roku (VIII SA/Wa 737/12) oddalił skargę.

Skomentuj

Upewnij się, że pola oznaczone wymagane gwiazdką (*) zostały wypełnione. Kod HTML nie jest dozwolony.